Vuk je postao legenda kod svih naroda.
Gledajući na vuka sa strahovanjem , zbog gubitka stoke, stočari su pokazivali strahopoštovanje prema toj zvijeri. Otuda su se rodile legende o vuku : koliko su poštovali vuka- stočari nikad ne bi kazali da je vuk odnio ovcu, nego da je „Noćas odnijelo ovcu“.
Čak su i pojavu nekih bolesti povezivali sa vukom.
No, zasigurno su mnoge poslovice potekle upravo zbog vuka, odnosno povezanosti vuka i čovjeka.
Evo nekih od njih:
- Vuk dlaku mijenja , a ćud nikada !
Kaže se za čovjeka koji je zao, svi ga poznaju po njegovoj zloći, ali koji hoće odjednom promijeniti se , da se prikaže dobar.
- Mi o vuku a vuk na vrata !
Kaže se za iznenadnu pojavu neke osobe o kojoj se upravo, toga trenutka, govorilo dobro ili loše.
- Čovjek je čovjeku vuk !
Upotrebljava se kada se želi istaknuti da ljudi međusobno, sebi samima, čine najveće zlo.
Stari Rimljani su neprijatelje nazivali „starim prepredenim vukovima“, a Nijemci znaju kazati za čovjeka koji nezasitno jede – da ima vučji stomak. Za škrce Španjolci kažu- „ Od vuka je dosta i dlaka“. Francuzi običavaju kazati „Biti poznat kao vuk“, i on je „ris- vuk koji napada jelene“, čime žele okarakterizirati gramzljivost čovjeka.
Još je poznata poslovica „Zavijati sa vucima“, čime se želi kazati „da rade zlo kao i svi ostali“.
I u narodnim pjesmama pjeva se o vuku .
- „ Teško vuku za kim psi ne laju, i junaku za kim ne govore“ ;
- „Vuk ne vije što je željan mesa, nego vuk vije što je ostario“.
Još i danas, međutim, kruže priče o vukovima . Vuk je, inače, kod nas zaštićen, premda iz Europe sve više pristižu glasovi da se dopusti ograničeni lov. Ako i do toga dođe- jednog lijepog dana )- koga ćemo loviti- pravog, sivog vuka ili njegovog bliskog brata- proždrljivog vukopasa !?
InfoCAP
